دومين نمايشگاه سالانهي تايپوگرافي پوستر اسماءالحسني برگزار ميشود
دومين نمايشگاه سالانهي حروف نگاري (تايپوگرافي) پوستر اسماءالحسني 22 مهرماه سال جاري در خانهي هنرمندان ايران، برگزار ميشود.
به گزارش سایت خبری خانهی هنرمندان ایران،اين نمايشگاه سالانه با دبيري سيدحميد شريفيآلهاشم در بخش اصلي شامل؛ مسابقه با موضوع اسماءالحسني و در بخش جنبي دربرگيرندهي مجموعهاي از آثار سيدمحمد احصايي با موضوع بسمالله است.
رضا عابديني، سيدحسن موسيزاده، سيدعلي ميرفتاح، مصطفي ندرلو و علي وزيريان هيات انتخاب اين نمايشگاه را تشكيل ميدهد.
همچنين سيدمحمد احصايي، صداقت جباري، عبدالمجيد حسينيراد، رضا عابديني، سيدعلي ميرفتاح، مصطفي ندرلو و علي وزيريان نيز اعضاي هيات داوري دومين نمايشگاه سالانهي تايپوگرافي پوستر اسماء الحسني هستند.
طبق اين خبر، قرار است به نفرات اول تا سوم به ترتيب 10، 7 و 5 سكهي بهار آزادي، همراه با ديپلم افتخار اعطا شود. طبق اعلام برگزاركنندگان اين نمايشگاه، همهي آثار پذيرفته شده در كتاب نمايشگاه چاپ ميشوند.
لازم به ذكر است، شركتكنندگان در اين نمايشگاه از 8 تا 13 مهرماه فرصت دارند تا حداكثر پنج اثر با موضوع يادشده را به دبيرخانهي موقت نمايشگاه سالانهي اسماءالحسني، در حوزهي هنري، واقع در خيابان حافظ، نبش خيابان سميه، جنب نگارخانهي چليپا، تحويل دهند.
+ نوشته شده در پنجشنبه نهم شهریور 1385ساعت 9:58 توسط noric
|
استين (Gertrude Stein) و برادرش لئو (Leo) كه اولين حاميان او بودند، سبك او به طور محسوسي عوض شد به طوريكه تغييرات دروني او در آثارش نمايان است. و تغيير سبك او از دورة آبي به دورة رز در اثر مهم او به نام لسديموسلس اويگنون (Les Demoiselles Ovignon) نمونهاي از آن است. كار پابلوپيكاسو در تابستان سال 1906، وارد مرحلة جديدي شد كه نشان از تأثير هنر يونان شبه جزيرة ايبري و آفريقا بر روي او بود كه به اين ترتيب سبك پرتوكوبيسم (Protocubism) را به وجود آورد كه توسط منتقدين نقاش معاصر مورد توجه قرار نگرفت. در سال 1908 پابلوپيكاسو و نقاش فرانسوي جرجيسبراك متأثر از قالب امپرسيونيسم فرانسوي سبك جديدي را در كشيدن مناظر به كار بردند كه از نظر چندين منتقد از مكعبهاي كوچكي تشكيل شده است. اين سبك كوبيسم نام گرفت و بعضي از نقاشيهاي اين دو هنرمند در اين زمينه آنقدر به هم شبيه هستند كه تفكيك آنها بسيار مشكل است. سير تكاملي بعدي پابلو در كوبيسم از نگاه تحليلي (11ـ1908) به منظر ساختگي و تركيبي كه آغاز آن در سالهاي 13ـ1912. بود ادامه داشت در اين شيوه رنگهاي نمايش داده شده به صورت صاف و چند تكه، نقش بزرگي را ايفا ميكند و بعد از اين سالها پيكاسو همكاري خود را در بالت و توليدات تئاتر و نمايش در سال 1916 آغاز كرد و كمي بعد از آن آثار نقاشي خود را با سبك نئوكلاسيك و نمايش تشبيهي عرضه كرد. اين نقاش بزرگ در سال 1918 با الگا (Olgo)، رقاص بالت ازدواج كرد و در پاريس به زندگي خود ادامه داد و تابستانهايش را نيز در كنار ساحل دريا سپري ميكرد. از سال 1925 تا 1930 درگير اختلاف عقيده با سوررئاليستها بود و در پاييز سال 1931 علاقمند به مجسمهسازي شد و با ايجاد نمايشگاههاي بزرگي در پاريس و زوريخ و انتشار اولين كتابش به شهرت فراواني رسيد. 
حاصل از جنگ به تصوير كشيده شده است . پابلو اصرار داشت كه اين تابلو تا زماني كه دموكراسي ـ كشور اسپانيا به حالت اول برنگردد به آنجا برده نشود. اين تابلوي نقاشي به عنوان يكي از پرجاذبهترين آثار در موزة مادريد سال 1992 در معرض نمايش قرار گرفت.
از آثار و مجموعههاي او به دولت داده شد. اين نقاش و مجسمهساز اسپانيايي با خلق آثارش گام مهمي در هنر مدرن برداشت. او در ابداع و نوآوري سبكها و تكنيكهاي نقاشي بينظير بود و استعداد خدادادي او به عنوان يك نقاش و طراح بسيار قابل اهميت است. او در كار كردن با رنگ روغن، آبرنگ، پاستل، زغال چوب، مداد و جوهر بسيار توانا بود و با ايجاد آثاري در مكتب كوبيسم استعداد بينظير خود را به بهترين شكل به كار گرفت و با وجود آموزش محدود علمي (كه تنها يك سال از دورة تحصيلاتي را در آكادمي رويال مادريد به پايان رساند) تلاش هنرمندانهاي را در تغيير جهت فكري خود انجام داد. از پابلوپيكاسو به عنوان پركارترين نقاش تاريخ ياد ميشود. در حاليكه دوستانش به او توصيه ميكردند كه در سن هفتادوهشت سالگي دست از كار بردارد اما او مخالفت ميكرد. مرگ او در حالي به وقوع پيوست كه با تعداد زيادي تابلو و آثار ارزشمند، مركب از علائق شخصي و به دور از در نظر گرفتن بازار هنر يك ثروتمند محسوب ميشد. و اخيراً در سال 2003 خويشاوندان پيكاسو موزة وقف شدهاي را در زادگاه پيكاسو يعني مالاگا به نام موسيوپيكاسومالاگا راه انداختند.
پابلوپيكاسو و جرجيس براك پا به پاي هم به اين سبك نقاشي ميكردند. تنگ، كوزه و كاسة ميوه (Carafe, Jug and Fiuit Boul) مراحل اولية اين سبك نقاشي پيكاسو را نشان ميدهد. سطوح آن با صراحت به چند قسمت تقسيم شده اما با اين وجود به طور پيچيدهاي چند تكه نشدند. از نظر شكل و قالب تودهاي از خيال و وهم را در خود نگهداشته و با وجود اينكه از وجهي دراماتيكي آن كاسته شده است، اما قابل چشمپوشي نيست . در سير تحولي اين سبك، براك و پيكاسوكوبيسم تحليلي را تقريباً در موضوع اختلال حواس كامل به وجود آوردند كه در بين آثار پيكاسو ارگزن (Accordionist) تركيب گيج كنندهاي از اين نوع بود. چندي بعد پيكاسو مرگ كوبيسم را با يادگاري زندگي آرام ماندولين و گيتار (Mondolin and Guitar) در طول مهماني شبنشيني در پاريس در حضور شركتكنندگان كه فرياد ميزدند «پيكاسو در ميدان رقابت مرد» اعلام كرد. اين مهماني در آخر شب با يك شورش و آشوب به پايان رسيد و تنها با ورود پليس فرونشانده شد. سري تابلوهاي رنگآميزي شدة بعدي پيكاسو در سبك كوبيسم با تركيبي شجاعانه در شكلهاي به هم پيوسته چنين قضاوتي را بياعتبار ميكند و در پايان از روش تكنيكي كارش به دفاع ميپردازد. اما هنرمند حقيقتاً در پي احياي كشفيات قبلي خود نبود. واضح است كه تصاوير بنياني و نماهاي اشباع شده گواهي به قدرداني او از پيشرفت همزمان در نقاشي سوررئاليست ميدهد كه مخصوصاً اين تأثير از آثار آندرماسون (Andre Masson) و خوان ميرو (Joan Miro) برخاسته است.
هنريك توماشفسكي Henryk Tomaszewski در سال 1914 در ورشو به دنيا آمد و در تاريخ 11 سپتامبر 2005 از دنيا رفت. او در آكادمي هنرهاي زيباي ورشو به تحصيل نقاشي پرداخت و بعدا ( از سال 1952 تا 1985) در همانجا به تدريس مشغول شد. 
طراحان ، فارغ از محاسبات تجاري آزادانه فرم را تجربه ميكردند. تصاوير آنها غني از استعاره و نمادگرايي بود و در بسياري از كارها تهرنگی قوي از سوررآليسم احساس ميشد.
خشكي و سرسختي نظام بوروكراسي كمونيستي او را تحريك ميكرد. در 1983 بعداز سركوب «همبستگی»، وقتي كه حكومت نظامي محدوديتها و ممنوعيتهاي جدي را به مردم تحميل كرد و از جمله استفاده از علامت پيروزی بود، توماشفسكي با پوستري كه در آن يك پاي بزرگ سبز با يك علامت پيروزي به بيننده سلام ميكند، به سانسور دهنكجي كرد.
توماشفسكي تا زمان بازنشستگياش از آكادمي در سال 1985، يكي از تاثيرگذارترين استادان دنيا در رشته خودش بود كه نسلهاي زيادي از هنرمندان و طراحان گرافيك از شاگردان وي بودند و برخي از آنها از ساير نقاط جهان آمده بودند. 
هنريك توماشفسكي شخصيتي كليدی و استاد چندين نسل از هنرمندان و طراحان در لهستان و فراتر از آن بود. با مرگ او در سن 91 سالگي، پرونده يكی از بزرگترين طراحان پوستر در قرن گذشته بسته شد، اما عشق او به هنر و طراحي در ميان آثار بيزمان و شاگردان بيشمار وي زنده است.
در حالي كه من به پنج سوالم مجهز بودم، جلوي در با ترزا پوگوفسكي ملاقات كرديم كه به نوبه خود نقاشي شناخته شده و با استعداد بود. واضح بود كه توماشفسكي و همسرش زوجي با روحيه خلاق و پيشگام بودهاند. از طراحي مدرن خانه و مبلمان گرفته تا نقاشيهاي آبستره و پوسترهايي كه در جايجاي خانه بر ديوارها آويخته شده بودند، به تاريخچهاي واقف شدم كه آن دو بخشي از آن بودند.
توماشفسكي ميخواست به شيوه زبان بصري خودش آثاري خلق كند كه جوهره هر فيلم را با استفاده از كمترين عناصر بيابد و تمايل داشت نقاشيهايش روي پوسترها مردم را ترغيب به ديدن فيلمها كند و همچنان صريح ميگفت كه براي به فروش رساندن فيلمها نيازي به استفاده از تصاوير ستارگان سينما نيست. لهستانيها تشنه ديدن فيلمهايي بودند كه در ساير نقاط جهان ديده شده بود و بدون توجه به اينكه كدام بازيگران در آن ايفاي نقش ميكنند، به بسياري از مراكز نمايش فيلم هجوم ميآوردند.